Ένα νεκροταφείο ηλικίας περίπου 6. 500 ετών, με έντεκα τάφους και ένα ανθρωπόμορφο μενίρ βάρους άνω των εννέα τόνων, ανακαλύφθηκε στο Σαμπινί-σιρ-Μαρν, κοντά στο Παρίσι. Η ανασκαφή αποκαλύπτει έναν νεολιθικό χώρο όπου οι ταφές συνυπήρχαν με μεγάλους λίθους και ξύλινες κατασκευές.

Την έρευνα πραγματοποίησαν αρχαιολόγοι του γαλλικού Εθνικού Ινστιτούτου Προληπτικής Αρχαιολογικής Έρευνας (Inrap), σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού Archaeology που επικαλείται το La Brújula Verde. Στον χώρο, κοντά στον ποταμό Μάρνη, εντοπίστηκαν 30 μεγάλιθοι και ίχνη ξύλινων πασσάλων. Το πιο επιβλητικό εύρημα ήταν το μενίρ —ένας μεγάλος λίθος που είχε στηθεί όρθιος— το οποίο βρέθηκε πεσμένο στο πλάι, μέσα στον λάκκο όπου είχε στηθεί. Όρθιο, ξεπερνούσε σε ύψος τα τρία μέτρα.

Η επιφάνειά του διατηρεί ίχνη από διαδοχικά στάδια κατεργασίας. Αρχικά, επαναλαμβανόμενα χτυπήματα δημιούργησαν μικρές κοιλότητες στην πέτρα. Στη συνέχεια χαράχθηκαν μια ζώνη και μια σειρά από κυπελλόσχημες εσοχές σε διάταξη τόξου. Λευκοί και μαύροι λεκέδες στο επάνω αριστερό τμήμα ενδέχεται να είναι υπολείμματα χρωστικών, ένδειξη ότι το μενίρ ίσως ήταν βαμμένο. Δύο μικρότεροι όγκοι ψαμμίτη που βρέθηκαν κοντά του θεωρείται ότι επίσης στέκονταν όρθιοι.

Οι περισσότεροι νεκροί είχαν τοποθετηθεί ξαπλωμένοι. Κοντά στο κεφάλι του καθενός υπήρχε μια οπή από ξύλινο πάσσαλο, ο οποίος πιθανότατα σημάδευε τη θέση της ταφής. Ένας τάφος, όμως, ξεχώριζε: σε έναν στενό κυκλικό λάκκο είχε ταφεί ένας ενήλικας σε καθιστή στάση. Οι κνήμες και τα πέλματά του είχαν εγκλωβιστεί σε ασβεστίτη, ένα ορυκτό που σχηματίστηκε από νερό πλούσιο σε ασβέστιο. Στις ταφές βρέθηκαν επίσης λεπίδες και αιχμές από πυριτόλιθο, ένας πέλεκυς από ψαμμίτη και οστέινα εργαλεία.

Τρεις τάφοι γύρω από το μεγάλο μενίρ είχαν διαταραχθεί από σύγχρονες οικοδομικές εργασίες. Σε άλλο σημείο αποκαλύφθηκε ένας γήλοφος με μικρή λίθινη στήλη στην κορυφή, σπασμένη στα δύο. Λάκκοι, τάφροι και οπές πασσάλων μαρτυρούν την παρουσία ξύλινης περίφραξης.

Όσοι διαμόρφωσαν το νεκροταφείο δεν χρησιμοποιούσαν μόνο πέτρα και ξύλο. Ανακάτευαν τοπική άμμο, ιλύ πλούσια σε ενώσεις ασβεστίου, χαλίκι και νερό, δημιουργώντας ένα υλικό που σκλήραινε καθώς στέγνωνε. Ίχνη του βρέθηκαν στις παρυφές των τάφων και στους λάκκους όπου είχαν τοποθετηθεί το μενίρ και οι άλλοι λίθοι.