Αν κάποιος κοιτούσε τη Γη από μακριά, θα έβλεπε κάτι παράξενο. Έναν μικρό πλανήτη γεμάτο ζωή, νερό, δάση, πόλεις και ανθρώπους που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τη Σελήνη — αλλά εξακολουθούν να πολεμούν μεταξύ τους.

Ο πόλεμος στο Ιράν είναι άλλη μία υπενθύμιση αυτής της αντίφασης. Σε έναν κόσμο που έχει τη γνώση να θεραπεύει ασθένειες, να στέλνει διαστημόπλοια και να επικοινωνεί στιγμιαία από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη, εξακολουθούμε να λύνουμε τις διαφορές μας με τον πιο παλιό τρόπο: τη βία.

Από κοσμική απόσταση, όλα αυτά μοιάζουν ακόμη πιο παράλογα. Σε ένα σύμπαν δισεκατομμυρίων γαλαξιών, ένας μικρός πολιτισμός ξοδεύει την ενέργειά του όχι για να εξελιχθεί, αλλά για να καταστρέφει τον εαυτό του.

Ίσως κάποτε η ανθρωπότητα να κοιτάξει πίσω σε αυτές τις στιγμές και να αναρωτηθεί γιατί επέμενε τόσο πολύ σε κάτι τόσο ανούσιο. Μέχρι τότε, κάθε πόλεμος θα μοιάζει με το ίδιο παλιό λάθος που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

— Τέλος μετάδοσης

Γράμμα από το Διάστημα

Κάθε εβδομάδα, ο Φ.Β. γράφει από μια απόσταση όπου το σύμπαν δεν ζητά εξηγήσεις — μόνο προσοχή.