Τέσσερις άνθρωποι έζησαν επί πέντε ημέρες σε έναν υποθαλάσσιο σταθμό στη Φλόριντα, χωρίς να επιστρέψουν στην επιφάνεια, δοκιμάζοντας στην πράξη πτυχές της καθημερινότητας σε μια μακρά διαστημική αποστολή. Στο Jules’ Undersea Lab, περίπου επτά μέτρα κάτω από το νερό κοντά στο Κι Λάργκο, το πλήρωμα της αποστολής SEA STAR συνδύασε ερευνητικές εργασίες, συντήρηση και καταδύσεις που προσομοίωναν διαστημικούς περιπάτους.

Τέτοιες επίγειες προσομοιώσεις επιτρέπουν να μελετηθούν ορισμένες από τις απαιτήσεις της διαστημικής εξερεύνησης: η συμβίωση σε περιορισμένο χώρο, η εξάρτηση από συστήματα υποστήριξης ζωής και η τήρηση ενός απαιτητικού προγράμματος μακριά από τη συνηθισμένη καθημερινότητα. Η αστροβιολόγος Μικαέλα Μουσίλοβα, επικεφαλής του πληρώματος, περιγράφει την εμπειρία στο Space. com ως απροσδόκητα γαλήνια. Πέρα από τους θορύβους που έκαναν τα τέσσερα μέλη, ακούγονταν μόνο τα συστήματα που τους κρατούσαν στη ζωή.

Η πρόσβαση στον σταθμό γινόταν με κατάδυση, μέσα από ένα άνοιγμα στο δάπεδο που επικοινωνούσε με το νερό, σε βάθος περίπου 7,6 μέτρων. Καλώδια και αγωγοί συνέδεαν την εγκατάσταση με την επιφάνεια, εξασφαλίζοντας αέρα, γλυκό νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και δυνατότητα επικοινωνίας. Υπήρχε επίσης απευθείας γραμμή με την ομάδα ελέγχου για περιπτώσεις ανάγκης. Το πλήρωμα ζούσε, επομένως, απομονωμένο, χωρίς όμως να στερείται την υποστήριξη από την επιφάνεια.

Το εσωτερικό άφηνε λίγα περιθώρια για ιδιωτικότητα: μια κουζίνα με κοινό χώρο για φαγητό και εργασία, βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής και ένας κοιτώνας με δύο κουκέτες. Ο κοιτώνας μπορούσε να χωριστεί στα δύο, προσφέροντας περισσότερη ιδιωτικότητα. Η εγκατάσταση είχε κατασκευαστεί τη δεκαετία του 1970 ως κινητός υποθαλάσσιος σταθμός μέσα σε φορτηγίδα, με την ονομασία «La Chalupa», προτού αποκτήσει τη σημερινή μόνιμη θέση της.

Η καθημερινότητα οργανώθηκε με πρότυπο τον ρυθμό εργασίας στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Κάθε μέλος είχε δικά του ερευνητικά καθήκοντα, ενώ το πρόγραμμα περιλάμβανε ιατρικούς ελέγχους, δοκιμασίες γνωστικών λειτουργιών, μαγείρεμα, συντήρηση και αντιμετώπιση απρόοπτων προβλημάτων. Στο πρόγραμμα εντάσσονταν και οι εξερευνητικές καταδύσεις. Η Μουσίλοβα τις περιγράφει ως σωματικά εξαντλητικές και αναφέρει ότι η πίεση μέσα στον σταθμό, περίπου διπλάσια από εκείνη στην επιφάνεια της θάλασσας, επιβάρυνε επιπλέον τον οργανισμό. Έτσι, το πλήρωμα δεν ενέταξε επιπλέον σωματική άσκηση στο πρόγραμμά του.

Παρά τον φόρτο, η ίδια αναφέρει ότι η ομάδα δεν ένιωθε ιδιαίτερα πιεσμένη. Μια μικρή συσκευή για μαγείρεμα σε χαμηλή θερμοκρασία επέτρεπε να ετοιμάζουν σούπες, μαγειρευτά και χυλό βρώμης — μικρές ανέσεις που τους ανέβαζαν τη διάθεση. Από τα τρία παράθυρα του σταθμού δεν φαινόταν η Γη όπως τη βλέπουν οι αστροναύτες από την τροχιά τους, αλλά ένας υποθαλάσσιος κόσμος με κυρίαρχο το πράσινο. Για τη Μουσίλοβα, αυτή η διαρκής θέα ενός ξένου περιβάλλοντος ήταν από τα στοιχεία που έκαναν την πενθήμερη παραμονή να θυμίζει ζωή σε άλλον πλανήτη.