Του Αστέρη Ιγνατίου

Στον απόηχο του ατελείωτου αιώνα, εκεί όπου ο χρόνος φαίνεται να απλώνεται σαν ατέρμον πέπλο, η πόλη Innsmouth ήταν μια από τις σκιές του παρελθόντος που είχε ξεχαστεί. Τα κύματα του χρόνου είχαν καλύψει την αλήθεια, και το παρελθόν είχε γίνει μύθος.

Ο νεαρός ιστοριοδίφης, Τσάρλς Ουέμπστερ, έλαβε ένα αρχαίο χάρτη από έναν παλιό και περίεργο θείο του. Ο χάρτης υποδήλωνε την ύπαρξη μιας απομονωμένης παραθαλάσσιας κοινότητας, έναν παράξενο κόσμο που φαίνεται να ζει στην αγκαλιά της σκοτεινής θάλασσας.

Ο Ουέμπστερ, ενθουσιασμένος από την ιδέα της περιπέτειας και του ανεξερεύνητου, ξεκίνησε το ταξίδι του προς την Innsmouth. Καθώς οι γραμμές του χάρτη τον καθοδηγούσαν μακριά από τη γνώριμη πραγματικότητα, ο κόσμος γύρω του άρχισε να φαίνεται αλλόκοτος και απρόβλεπτος.

Το πρώτο που παρατήρησε καθώς πλησίαζε ήταν η σκιά που έπεφτε πάνω από την πόλη, σαν να καλύπτει την πραγματικότητα με μια μαύρη πέπλα. Καθώς έφτανε πιο κοντά, οι κτίσεις έγιναν πιο σκοτεινές και απομακρυσμένες, σαν να απορροφούν το φως και τη ζωή που τους περιτριγυρίζουν.

Όταν επιτέλους έφτασε στην Innsmouth, βρήκε μια παράξενη κοινότητα που φαινόταν να ζει σε έναν κόσμο διαφορετικό από το δικό του. Οι κάτοικοι έφεραν τα σημάδια της απομόνωσης και της παρακμής, με τα μάτια τους να αντανακλούν μια ανείπωτη θλίψη και μια απομακρυσμένη μανία.

Καθώς περιπλανιόταν στους σκοτεινούς δρόμους, ο Ουέμπστερ άκουγε φήμες για παλιές παραδόσεις και αρχαίους θεούς που λατρεύονταν στα βάθη της θάλασσας. Και κάθε νύχτα, τα φώτα από τον υπέργειο κόσμο έσβηναν, αφήνοντας πίσω τους ένα σκοτεινό, ατέλειωτο ωκεανό του μυστηρίου.

Και τελικά, καθώς ο Ουέμπστερ βυθιζόταν στον παράξενο κόσμο της Innsmouth, ανακάλυψε το ανυπόφορο: μια αλήθεια που ήταν καλυμμένη από τη σκοτεινή θάλασσα, μια αλήθεια που ούτε ο νους ούτε η λογική μπορούσαν να αντέξουν.

Και τώρα, στα βάθη του άγνωστου, κλειδωμένος μέσα στον παγωμένο φόβο του, ο Ουέμπστερ καταλάβαινε ότι η απελπισία του δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με το τρομερό μυστικό που κρυβόταν στον πυθμένα της θάλασσας.